Η τελευταία διαδρομή στο αμάξι του παππού μου, τη μέρα που έληγε το δίπλωμά του

16 ΜΑΡ, 2026-18:39 1

Σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα στη βόλτα από τα Κάστρα μέχρι το Φιλίππειο, από τη θέση του συνοδηγού, στην τελευταία αμαξάδα μέσα στο μπλε Corsa του παππού Πασχάλη.

Για να διαβάσετε την υπόλοιπη είδηση πηγαίνετε παρακάτω και πατήστε το κουμπί Διάβασε Περισσότερα. Αν σας ενδιαφέρει κάποια από τις διαφημίσεις μας, είστε καλοδεχούμενοι να την πατήσετε. Με αυτό τον τρόπο μας δίνετε τα απαιτούμενα κονδύλια για να συνεχίσουμε να "φουσκώνουμε" για σας. Συντηρείτε επίσης τις οικογένειες των ανθρώπων που δουλεύουν στον όμιλο των sites μας fouska.eu-topigadi.eu.

Μικρός, πίστευα ότι ο παππούς μου είναι ταξιτζής. Το πράσινο Kadett και το μπλε Corsa μας πήγαιναν παντού. Από τη μεσαία Πορτάρα στην Άνω Πόλη μέχρι τη Χαλκιδική κι από τις εκτός έδρας εξορμήσεις στο πρωτάθλημα των μπαμπίνι μέχρι το Καuτανζόγλειο, ταξιδέψαμε πολύ.

Οι ταξιτζήδες φιλοσοφούν, ο Πασχάλης δεν έλεγε πολλά, μας κουβαλούσε στο αθόρυβο. Ταρίφα στην ταρίφα. Τα πρώτα χρόνια, παππούδες και γιαγιάδες τρέχουν πάνω κάτω σαν εξάρια στο κέντρο και καλύπτουν τις τρύπες με αγάπη. Το σπίτι τους είναι το πρώτο μας εξοχικό και κάθε επίσκεψη σε αυτό, εκδρομή στην ίδια πόλη.

Με την Γίτσα στην οργάνωση παραγωγής και τον Πασχάλη υπεύθυνο μεταφορών, γυρίζαμε απλές κι όμορφες σκηνές καθημερινότητας χωρίς να σκεφτόμαστε πολλά. Ακόμα και οι δύσκολες μέρες, σερβίρονται με νοσταλγία όταν κοιτάζεις πίσω. Μεγαλώνοντας, καμιά φορά νομίζεις ότι παίζεις και ξεχνάς ότι η ζωή δεν είναι ταινία.

Το σπίτι στα Κάστρα θυμίζει ακόμα εξοχικό. Την περασμένη εβδομάδα όμως, χάσαμε το μπλε όχημα που συχνά έμοιαζε με οχυρό. Το δίπλωμα του παππού έληγε την Πέμπτη και κάποια προβλήματα στην όραση δεν του επέτρεψαν να το ανανεώσει.

Είχα τόσα χρόνια να μπω σε αυτό το αμάξι, ούτε θυμάμαι τον τελευταίο Κωνσταντίνο που συνάντησα εκεί. Στη βόλτα από τα Κάστρα μέχρι το Φιλίππειο, γυρίσαμε πίσω στον χρόνο στη πορεία έπεσα πάνω σε πολλούς διαφορετικούς Κωνσταντίνους που δεν θα ήταν οι ίδιοι χωρίς τον άνθρωπο πίσω από το τιμόνι.

«50 χρόνια να οδηγάς και να σταματήσεις απότομα», λέει ο Πασχάλης πριν ξεκινήσουμε την τελευταία διαδρομή. Κάτι πήγε να πει, αλλά το μάζεψε.

«Όταν δε μπορείς να κάνεις μεγάλα ταξίδια», μου λέει, κι «όταν το βράδυ δε μπορείς να οδηγήσεις, τι να το κάνεις; Έλεγε και η γιαγιά σου ότι κουράζομαι».

Ο παππούς μου έμαθε να οδηγά σε μια άλλη Θεσσαλονίκη που δεν πνιγόταν στην κίνηση.

«Στη σχολή οδηγών του Κυριακάκη έμαθα να οδηγάω. Στην Αθήνα πήγα, στη Ρουμανία επί Τσαουσέσκου είχαμε πάει επίσης, όταν σπούδαζε η μάνα σου. Χαλκιδική πηγαίναμε πολύ, Μαρμαρά θέλεις, Φώκιες θέλεις, όλα τα γυρίσαμε. Είχαμε πάει και στη Θάσο μια φορά που ήταν κατασκήνωση η Κατερίνα, ήταν ακριβά και είχαμε κοιμηθεί στο αμάξι», θυμάται.

Στη ζωή του, οδήγησε δύο αμάξια. «Το πρώτο αμάξι ήταν ένα Kadett, από το 1983 που πήρα το δίπλωμα μέχρι το 2004. Δεν το αγόραζε κανείς και το έδωσα στον φίλο μου τον Παναή, τον υδραυλικό. Δεν ήθελα να οδηγήσω κανένα άλλο αμάξι. Μόνο αυτά τα δύο. Δεν είχα καψούρα με γρήγορα αμάξια, αρκεί να πηγαίνουν άνετα. Αυτό με ενδιέφερε.

Να έχω BMW ή Μερσεντές δε μου έλεγε κάτι», λέει ο Πασχάλης και φέρνει μόνος στη κουβέντα τον Ηρακλή γιατί μάλλον κουράστηκε με τη συνέντευξη που του έπαιρνε ο εγγονός του.

«Ηρακλάρα προχωράει καλά. Μερικά ματς τα κάνουν νωρίς, πολύ νωρίς, ούτε για να φας και δε μπορώ να πάω. Θυμάσαι που πηγαίναμε; Η Ρεάλ το είδες ε; Πω πω και τα τρία τα έβαλε; Τι γκολάρα ρε, πώς τον άδειασε τον τερματοφύλακα. Τον Παναθηναϊκό στο μπάσκετ πώς τον κερδίσαμε, είδες;», με ρωτάει πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο. Γυρνάμε όμως στα του Ηρακλή, σταθερό θέμα συζήτησης 30 χρόνια τώρα.

«Με τον Ηρακλή ξέρεις που είχα πάει; Στην Ελβετία, με την Σιόν παίζαμε. Ισοπαλία ήταν, δεν χάσαμε. Αλλά αυτοί είχαν φέρει 1-1 εδώ και αποκλειστήκαμε, κάτι τέτοιο. Με πούλμαν είχαμε πάει. Έπαιζε και ο Βάσια τότε. Θυμάμαι και ένα Ηρακλής – ΟΦΗ τελικό που είχαμε πάει, στο Καραϊσκάκη νομίζω», μου λέει και μου υπενθυμίζει να ελέγχω πάντα τον καθρέφτη. «Μπρος πίσω από τα πλάγια, δεξιά αριστερά. Κάνουν κάτι ζιγκ ζαγκ τα μηχανάκια, θέλει προσοχή».

Κάνουμε στάση στο Φιλίππειο για μισή μπύρα και μιλάμε για μουσικές. Για τον Πασχάλη δεν είχε μεγαλύτερη σημασία το τι άκουγε, αλλά με ποιους το άκουγε. Ο Στράτος Διονυσίου είναι ο αγαπημένος του και γενικώς, φαν του λαϊκού ρεπερτορίου.

Κοιτάμε το παρκαρισμένο Corsa και πάει να μου το σπρώξει. «Αυτό είναι 1400αρι. Μικρό σκάφος, μεγάλη μηχανή. Έχω σκοπό να το δώσω. Εσύ τι αμάξι έχεις, μήπως το θέλεις; Αν ήθελες θα τα βρίσκαμε», με κοιτάζει και μου λέει.

Τον ρωτάω αν θα μου έκανε καλή τιμή. «Γιατί να μη σε κάνω. Χιλιόμετρα δεν έχει. Αδούλευτο αμάξι. Αύριο έχουμε ένα ραντεβού με έναν τύπο. Του λέω πόσο το θέλεις; Λέει δυόμιση. Του λέω κάτω από 5 δεν τα δίνω. Άντε, μπορεί και 4, βαριά». Σκληρός διαπραγματευτής ο παππούς.

Γυρνάμε προς τα πίσω και μου λέει για τα ουζάκια που έπινε πριν μας μαζέψει από την στάση του σχολικού στη μεσαία Πορτάρα. «Ήταν και ένας φίλος στο καφενείο και έπινα και κανένα ούζο, ήταν και η ώρα αυτή».

Λίγο πριν φτάσουμε, μοιράζεται μια επιθυμία του. «Να πάμε το καλοκαίρι στην Χαλκιδική με το λεωφορείο και να κάτσουμε εκεί 15-20 μέρες»,

Δε μιλάει συχνά ούτε για επιθυμίες δικές του, ούτε για άλλα. Δεν χρειάζεται πάντα. Στο αμάξι του Πασχάλη, η αγάπη καθόταν πάντα σιωπηλή στο πίσω κάθισμα.

Αυτή, ήταν η τελευταία διαδρομή με το αμάξι του παππού μου.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ