Η Βερόνικα Δαβάκη μεταμορφώνεται στη «Λοκαντιέρα»
Ηθοποιός, τραγουδίστρια, άνθρωπος της τέχνης και στη θεωρία -ένεκα πολλαπλών σπουδών-, μα πάνω απ’ όλα στην πράξη - Αυτή τη θεατρική σεζόν μεταμορφώνεται στη «Λοκαντιέρα», το περίφημο έργο του Κάρλο Γκολντόνι, με τις σκηνοθετικές ευλογίες του Γιάννη Κακλέα
Για να διαβάσετε την υπόλοιπη είδηση πηγαίνετε παρακάτω και πατήστε το κουμπί Διάβασε Περισσότερα. Αν σας ενδιαφέρει κάποια από τις διαφημίσεις μας, είστε καλοδεχούμενοι να την πατήσετε. Με αυτό τον τρόπο μας δίνετε τα απαιτούμενα κονδύλια για να συνεχίσουμε να "φουσκώνουμε" για σας. Συντηρείτε επίσης τις οικογένειες των ανθρώπων που δουλεύουν στον όμιλο των sites μας fouska.eu-topigadi.eu.
ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΔΑΒΑΚΗ: Καταρχάς, ποιος αρνείται στον Γιάννη Κακλέα; Ηθελα εδώ και πάρα πολλά χρόνια να συνεργαστώ μαζί του και έτυχε εκείνος να έχει την ιδέα γι’ αυτό το έργο και μου το πρότεινε. Κατά δεύτερον, την κωμωδία τη λατρεύω. Τη βρίσκω τόσο λυτρωτική και τόσο απαραίτητη στις μέρες μας. Θεωρώ ότι είναι ένας καταπληκτικός τρόπος για να επικοινωνήσει κανείς. Πόσο μάλλον που αυτή η κωμωδία είναι του Γκολντόνι. Ο τρίτος λόγος είναι ότι η παράσταση ανεβαίνει στο Θέατρο Τέχνης, που είναι το σπίτι μου, σαν πατρίδα στην οποία επιστρέφω, επειδή εκεί πέρασα τα τρία χρόνια της σχολής, εκεί ανέβηκε και η «Μαρίκα Νίνου - Σαν άστρο», που ήταν πολύ σημαντική παράσταση για μένα (σ.σ.: το 2022), αλλά και επειδή βλέπω ως οικογένειά μου τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί. Ο τέταρτος λόγος είναι ο Δημήτρης (σ.σ.: Παπαδημητρίου), που γράφει τη μουσική, αλλά και όλοι οι συντελεστές. Δεν υπήρξε κάτι που να με κάνει να το σκεφτώ δεύτερη φορά.
Μαντό και φόρεμα, Dassios
Β.Δ.: Ενα μεγάλο στοίχημα για όλους μας ήταν αφενός να φέρουμε αυτό το έργο σε μια συνθήκη που να μας αφορά και αφετέρου να καθορίσουμε αυτά που θέλουμε να δηλώσουμε. Δηλαδή δεν παίζουμε αυτό που συνέβαινε τον 18ο αιώνα. Νομίζω ότι είναι ένας θεατρικός χρόνος αυτό που έχουμε καταφέρει, χωρίς να λέμε ότι είναι μια συγκεκριμένη ημερομηνία.
«Την κωμωδία τη λατρεύω. Τη βρίσκω τόσο λυτρωτική και τόσο απαραίτητη στις μέρες μας. Eίναι ένας καταπληκτικός τρόπος για να επικοινωνήσει κανείς»
Β.Δ.: Το πρώτο που συνειδητοποιήσαμε είναι ότι η θέση της γυναίκας δεν έχει αλλάξει και πάρα πολύ από εκείνη την εποχή. Ούτε και οι εpωτικές σχέσεις και το παιχνίδι εξουσίας μεταξύ των εραστών. Επίσης, συνειδητοποιήσαμε ότι το θέμα της δέσμευσης παραμένει το ίδιο και σήμερα. Το πόσο δηλαδή ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να θυσιάσει την ελευθερία του για να γίνει ζευγάρι με κάποιον άλλον και να συνδεθεί, για ποιον λόγο να το κάνει, τι αποσκοπεί μέσα από αυτή τη σύνδεση, τι είναι αυτό που περιμένει από τον έρωτα, πώς το αντιλαμβάνεται κάθε ένα από τα δύο μέρη και τι θα συμβεί αν τελικά συνδεθούν. Για μένα φυσικά είναι και μια αναφορά στις ιδιαίτερες ποιότητες του φύλου του άνδρα και της γυναίκας, αλλά πιστεύω ότι η ουσία είναι στο εpωτικό παιχνίδι ανεξαρτήτως φύλων. Ναι μεν υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά που μπορούμε να αποδώσουμε στο γυναικείο φύλο και κάποια άλλα στο ανδρικό, αλλά ποια είναι αυτά; Κατά τη γνώμη μου, δεν είναι και τόσο θέμα φύλου όσο θέμα ατόμου. Δηλαδή εγώ μπορεί να έχω κάποια ανδρικά χαρακτηριστικά που ένας άνδρας να μην έχει και το αντίστροφο, όπως τουλάχιστον προσδιορίζουμε ποια χαρακτηριστικά θεωρούνται ανδρικά και ποια θηλυκά.
Β.Δ.: Αν υποθέσουμε ότι τα μερεμέτια στο σπίτι είναι δουλειά του άνδρα, εμένα μου αρέσει πάρα πολύ να μαστορεύω, με χαλαρώνει και είμαι και πολύ καλή σε αυτό. Ο Δημήτρης, μια και μιλάμε για σχέσεις, μαγειρεύει καταπληκτικά. Εγώ δεν ξέρω να βράζω ούτε αβγό. Ο γιος μας με κορόιδευε που μια φορά ξέχασα ένα αβγό στο μπρίκι να βράζει και εξερράγη. Δεν μου αρέσει να μαγειρεύω, βαριέμαι.
Μαντό, Dassios
Β.Δ.: Ο Δημήτρης ως σύντροφος και ως συνεργάτης είναι εξαιρετικός, κυρίως γιατί είναι ένας ευγενέστατος άνθρωπος και λειτουργεί με ψυχραιμία. Φέρνουμε τη δουλειά στο σπίτι 100%, γιατί δεν προλαβαίνουμε αλλιώς, διαφωνούμε αρκετές φορές, αλλά είναι δημιουργικό και δεν ξεφεύγουμε από τα όρια. Η προσωπική μας σχέση δεν επηρεάζει τη διαφωνία μας με τρόπο ώστε να χάσουμε το ζητούμενο. Δεν έχω αισθανθεί ποτέ ότι κάπου χάνω από τη συνεργασία επειδή υπάρχει προσωπική σχέση.
Β.Δ.: Μεγαλώνοντας το μικράκι μου, παρατηρώ ότι πάρα πολλά πράγματα υπάρχουν στον χαρακτήρα του ανθρώπου και αποκαλύπτονται όσο μεγαλώνει. Δεν έρχονται έξωθεν, τα έχει μέσα του και αναδεικνύονται: στοιχεία του χαρακτήρα, δεξιότητες, ικανότητες, προτιμήσεις, χιούμορ, διάφορες ιδιότητες. Νομίζω ότι εγώ είχα πάντα μέσα μου και τη μουσική και το θέατρο. Θυμάμαι ότι μικρή όταν ήμουν στενοχωρημένη μου άρεσε να τραγουδάω ή θυμάμαι τις φίλες μου, όταν μας πήγαιναν οι γονείς μας σε μουσεία, να τρέχουν στις κυλιόμενες σκάλες και να βαριούνται αφόρητα κι εγώ να ντρέπομαι που ήθελα πολύ να δω. Με θυμάμαι επίσης να ψάχνω πού μπορώ να κάνω θέατρο στην πατρίδα μου, τα Χανιά.
Β.Δ.: Οταν ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω Νομική, που στην ουσία ήταν η δικαιολογία μου για να φύγω από τα Χανιά, η πόρτα της σχολής ήταν ακριβώς δίπλα στην πόρτα της θεατρικής ομάδας. Δεν φταίω εγώ... Μπέρδεψα τις πόρτες.
Τοπ, Maison Faliakos
«Ενας καλλιτέχνης οφείλει να γνωρίζει τις ρίζες του, το σημείο της ιστορίας στο οποίο βρίσκεται, για να μπορεί να προτείνει πού θα πάει τώρα αυτό το τρένο»
Β.Δ.: Τώρα κάνω κι ένα μεταπτυχιακό στη Σχολή Πολιτισμού και Τουρισμού στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτές τις σπουδές. Καταρχάς, όταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά, έχω παρατηρήσει ότι ασχολούμαι με μια σπουδή γιατί αυτό με ανανεώνει. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι όταν τελείωσα το Θέατρο Τέχνης ξεκίνησα να δουλεύω αμέσως σε παραστάσεις. Μετά όμως από λίγο καιρό δεν είχα απολύτως τίποτα και σκέφτηκα ότι θα πρέπει να βρω μια λύση για τον βιοπορισμό μου. Ο τρίτος λόγος είναι ότι αισθανόμουν πως μπορούσα να αντιληφθώ ότι είμαι κομμάτι μιας ιστορίας, αλλά αυτή την ιστορία δεν την ήξερα καθόλου. Αισθανόμουν, και το πιστεύω πια τεκμηριωμένα, ότι ένας καλλιτέχνης οφείλει να γνωρίζει τις ρίζες του, το σημείο της ιστορίας στο οποίο βρίσκεται, τι έχει προηγηθεί, για να μπορεί να προτείνει πού θα πάει τώρα αυτό το τρένο.
Β.Δ.: Ναι, βέβαια. Με έναν τρόπο και η « Νίνου» είχε ζωντανή μουσική και πάρα πολύ τραγούδι, που είχε μάλιστα ρόλο στη δραματουργία. Και τώρα στη «Locandiera» υπάρχει πάλι ζωντανή ορχήστρα, πρωτότυπη μουσική που έχει γράψει ο Δημήτρης και τραγουδάω. Δεν είναι το μιούζικαλ με την ευρωπαϊκή έννοια, ότι δηλαδή δεν υπάρχει πρόζα και όλα λέγονται μέσω της μουσικής, αλλά είναι ένα μουσικό θέατρο. Αυτό με ενδιαφέρει πάρα πολύ, να βρω δηλαδή έναν δρόμο, ελληνικό, που να έχει μέσα μουσική, θέατρο, να μας αφορά, να μην είναι ξένο στην κουλτούρα μας. Είμαι πολύ εκεί και το ψάχνω.
«Ο κόσμος να χαλάσει, Τρίτη στις 12 το μεσημέρι ραντεβού στον σταθμό Μετρό Ακρόπολη». Αυτό ήταν το τελευταίο SMS που μου έστειλε πριν επιτέλους τη συναντήσω ύστερα από δύο αναβολές λόγω ανωτέρας βίας - ήτοι οι τελευταίες, τότε, πρόβες για την παράσταση «Locandiera», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, που εδώ και τρεις μέρες παίζεται στο Θέατρο Τέχνης. Τα λόγια της ήταν προφητικά, γιατί ο κόσμος όντως χάλασε, αλλά ευτυχώς την επομένη, όπου έβρεχε δίχως αύριο και υπήρχε άτυπο απαγορευτικό άσκοπης μετακίνησης. Οχι, βέβαια, ότι μια συζήτηση με τη Βερόνικα Δαβάκη θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί λόγος άσκοπης μετακίνησης. Μητέρα ενός μικρού αγοριού, σύζυγος του συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου, μα πάνω απ’ όλα καταξιωμένη ερμηνεύτρια -όρος-ομπρέλα για τις παράλληλες δραστηριότητές της ως ηθοποιού και τραγουδίστριας-, είναι τόσο ενδιαφέρουσα ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνις και η κουβέντα μαζί της κυλάει κυριολεκτικά σαν νεράκι. Ακολουθεί ενδεικτικό απόσπασμα.
ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΔΑΒΑΚΗ: Καταρχάς, ποιος αρνείται στον Γιάννη Κακλέα; Ηθελα εδώ και πάρα πολλά χρόνια να συνεργαστώ μαζί του και έτυχε εκείνος να έχει την ιδέα γι’ αυτό το έργο και μου το πρότεινε. Κατά δεύτερον, την κωμωδία τη λατρεύω. Τη βρίσκω τόσο λυτρωτική και τόσο απαραίτητη στις μέρες μας. Θεωρώ ότι είναι ένας καταπληκτικός τρόπος για να επικοινωνήσει κανείς. Πόσο μάλλον που αυτή η κωμωδία είναι του Γκολντόνι. Ο τρίτος λόγος είναι ότι η παράσταση ανεβαίνει στο Θέατρο Τέχνης, που είναι το σπίτι μου, σαν πατρίδα στην οποία επιστρέφω, επειδή εκεί πέρασα τα τρία χρόνια της σχολής, εκεί ανέβηκε και η «Μαρίκα Νίνου - Σαν άστρο», που ήταν πολύ σημαντική παράσταση για μένα (σ.σ.: το 2022), αλλά και επειδή βλέπω ως οικογένειά μου τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί. Ο τέταρτος λόγος είναι ο Δημήτρης (σ.σ.: Παπαδημητρίου), που γράφει τη μουσική, αλλά και όλοι οι συντελεστές. Δεν υπήρξε κάτι που να με κάνει να το σκεφτώ δεύτερη φορά.
Μαντό και φόρεμα, Dassios
Β.Δ.: Ενα μεγάλο στοίχημα για όλους μας ήταν αφενός να φέρουμε αυτό το έργο σε μια συνθήκη που να μας αφορά και αφετέρου να καθορίσουμε αυτά που θέλουμε να δηλώσουμε. Δηλαδή δεν παίζουμε αυτό που συνέβαινε τον 18ο αιώνα. Νομίζω ότι είναι ένας θεατρικός χρόνος αυτό που έχουμε καταφέρει, χωρίς να λέμε ότι είναι μια συγκεκριμένη ημερομηνία.
«Την κωμωδία τη λατρεύω. Τη βρίσκω τόσο λυτρωτική και τόσο απαραίτητη στις μέρες μας. Eίναι ένας καταπληκτικός τρόπος για να επικοινωνήσει κανείς»
Β.Δ.: Το πρώτο που συνειδητοποιήσαμε είναι ότι η θέση της γυναίκας δεν έχει αλλάξει και πάρα πολύ από εκείνη την εποχή. Ούτε και οι εpωτικές σχέσεις και το παιχνίδι εξουσίας μεταξύ των εραστών. Επίσης, συνειδητοποιήσαμε ότι το θέμα της δέσμευσης παραμένει το ίδιο και σήμερα. Το πόσο δηλαδή ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να θυσιάσει την ελευθερία του για να γίνει ζευγάρι με κάποιον άλλον και να συνδεθεί, για ποιον λόγο να το κάνει, τι αποσκοπεί μέσα από αυτή τη σύνδεση, τι είναι αυτό που περιμένει από τον έρωτα, πώς το αντιλαμβάνεται κάθε ένα από τα δύο μέρη και τι θα συμβεί αν τελικά συνδεθούν. Για μένα φυσικά είναι και μια αναφορά στις ιδιαίτερες ποιότητες του φύλου του άνδρα και της γυναίκας, αλλά πιστεύω ότι η ουσία είναι στο εpωτικό παιχνίδι ανεξαρτήτως φύλων. Ναι μεν υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά που μπορούμε να αποδώσουμε στο γυναικείο φύλο και κάποια άλλα στο ανδρικό, αλλά ποια είναι αυτά; Κατά τη γνώμη μου, δεν είναι και τόσο θέμα φύλου όσο θέμα ατόμου. Δηλαδή εγώ μπορεί να έχω κάποια ανδρικά χαρακτηριστικά που ένας άνδρας να μην έχει και το αντίστροφο, όπως τουλάχιστον προσδιορίζουμε ποια χαρακτηριστικά θεωρούνται ανδρικά και ποια θηλυκά.
Β.Δ.: Αν υποθέσουμε ότι τα μερεμέτια στο σπίτι είναι δουλειά του άνδρα, εμένα μου αρέσει πάρα πολύ να μαστορεύω, με χαλαρώνει και είμαι και πολύ καλή σε αυτό. Ο Δημήτρης, μια και μιλάμε για σχέσεις, μαγειρεύει καταπληκτικά. Εγώ δεν ξέρω να βράζω ούτε αβγό. Ο γιος μας με κορόιδευε που μια φορά ξέχασα ένα αβγό στο μπρίκι να βράζει και εξερράγη. Δεν μου αρέσει να μαγειρεύω, βαριέμαι.
Μαντό, Dassios
Β.Δ.: Ο Δημήτρης ως σύντροφος και ως συνεργάτης είναι εξαιρετικός, κυρίως γιατί είναι ένας ευγενέστατος άνθρωπος και λειτουργεί με ψυχραιμία. Φέρνουμε τη δουλειά στο σπίτι 100%, γιατί δεν προλαβαίνουμε αλλιώς, διαφωνούμε αρκετές φορές, αλλά είναι δημιουργικό και δεν ξεφεύγουμε από τα όρια. Η προσωπική μας σχέση δεν επηρεάζει τη διαφωνία μας με τρόπο ώστε να χάσουμε το ζητούμενο. Δεν έχω αισθανθεί ποτέ ότι κάπου χάνω από τη συνεργασία επειδή υπάρχει προσωπική σχέση.
Β.Δ.: Μεγαλώνοντας το μικράκι μου, παρατηρώ ότι πάρα πολλά πράγματα υπάρχουν στον χαρακτήρα του ανθρώπου και αποκαλύπτονται όσο μεγαλώνει. Δεν έρχονται έξωθεν, τα έχει μέσα του και αναδεικνύονται: στοιχεία του χαρακτήρα, δεξιότητες, ικανότητες, προτιμήσεις, χιούμορ, διάφορες ιδιότητες. Νομίζω ότι εγώ είχα πάντα μέσα μου και τη μουσική και το θέατρο. Θυμάμαι ότι μικρή όταν ήμουν στενοχωρημένη μου άρεσε να τραγουδάω ή θυμάμαι τις φίλες μου, όταν μας πήγαιναν οι γονείς μας σε μουσεία, να τρέχουν στις κυλιόμενες σκάλες και να βαριούνται αφόρητα κι εγώ να ντρέπομαι που ήθελα πολύ να δω. Με θυμάμαι επίσης να ψάχνω πού μπορώ να κάνω θέατρο στην πατρίδα μου, τα Χανιά.
Β.Δ.: Οταν ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω Νομική, που στην ουσία ήταν η δικαιολογία μου για να φύγω από τα Χανιά, η πόρτα της σχολής ήταν ακριβώς δίπλα στην πόρτα της θεατρικής ομάδας. Δεν φταίω εγώ... Μπέρδεψα τις πόρτες.
Τοπ, Maison Faliakos
«Ενας καλλιτέχνης οφείλει να γνωρίζει τις ρίζες του, το σημείο της ιστορίας στο οποίο βρίσκεται, για να μπορεί να προτείνει πού θα πάει τώρα αυτό το τρένο»
Β.Δ.: Τώρα κάνω κι ένα μεταπτυχιακό στη Σχολή Πολιτισμού και Τουρισμού στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτές τις σπουδές. Καταρχάς, όταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά, έχω παρατηρήσει ότι ασχολούμαι με μια σπουδή γιατί αυτό με ανανεώνει. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι όταν τελείωσα το Θέατρο Τέχνης ξεκίνησα να δουλεύω αμέσως σε παραστάσεις. Μετά όμως από λίγο καιρό δεν είχα απολύτως τίποτα και σκέφτηκα ότι θα πρέπει να βρω μια λύση για τον βιοπορισμό μου. Ο τρίτος λόγος είναι ότι αισθανόμουν πως μπορούσα να αντιληφθώ ότι είμαι κομμάτι μιας ιστορίας, αλλά αυτή την ιστορία δεν την ήξερα καθόλου. Αισθανόμουν, και το πιστεύω πια τεκμηριωμένα, ότι ένας καλλιτέχνης οφείλει να γνωρίζει τις ρίζες του, το σημείο της ιστορίας στο οποίο βρίσκεται, τι έχει προηγηθεί, για να μπορεί να προτείνει πού θα πάει τώρα αυτό το τρένο.
Β.Δ.: Ναι, βέβαια. Με έναν τρόπο και η « Νίνου» είχε ζωντανή μουσική και πάρα πολύ τραγούδι, που είχε μάλιστα ρόλο στη δραματουργία. Και τώρα στη «Locandiera» υπάρχει πάλι ζωντανή ορχήστρα, πρωτότυπη μουσική που έχει γράψει ο Δημήτρης και τραγουδάω. Δεν είναι το μιούζικαλ με την ευρωπαϊκή έννοια, ότι δηλαδή δεν υπάρχει πρόζα και όλα λέγονται μέσω της μουσικής, αλλά είναι ένα μουσικό θέατρο. Αυτό με ενδιαφέρει πάρα πολύ, να βρω δηλαδή έναν δρόμο, ελληνικό, που να έχει μέσα μουσική, θέατρο, να μας αφορά, να μην είναι ξένο στην κουλτούρα μας. Είμαι πολύ εκεί και το ψάχνω.
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Κάνε μας Like στο Fouska.eu και μπες κι εσύ στη Φούσκα! ⇒
Πηγή: www.protothema.gr Αρχική
ΔΕΙΤΕ ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΝΤΕΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΣΤΟ TOPIGADI.EU
